Esperanto readings / Intermediate 1 / Environment & Nature

A Day Hiking in the Alps

Tago de Migrado en la Alpoj

Mi ĉiam revis pri longa migrado tra la Alpoj, sed nur ĉi-jare mi finfine planis vojaĝon kun du amikoj. Ni alvenis per trajno al malgranda vilaĝo en valo, kie blankaj montopintoj brilis super verdaj herbejoj. La aero estis klara kaj freŝa, kaj mi sentis tuj ke mia spirado iĝis pli profunda. Matene ni kontrolis la veteron, plenigis niajn akvobotelojn, kaj pakis mapon, nuksojn, sunŝirmilon, kaj malpezajn jakojn. La vojo komence iris milde supren tra pinarbaro, kie birdoj pepis, kaj malvarmeta ombro protektis nin kontraŭ la suno. Mi paŝis regule kaj trovis ritmon, dum miaj amikoj rakontis pri antaŭaj vojaĝoj. Baldaŭ la arboj maldensiĝis, kaj ni eliris al malferma paŝtejo kun sonorantaj bovinoj. Sur rokoj kuŝis marmoto, kiu observis nin atente, kvazaŭ gardisto de la montoj. Ni haltis por manĝi panon kun fromaĝo kaj seka frukto, kaj mi trinkis malrapide por ne elĉerpi la akvon. La pinto ankoraŭ ŝajnis malproksima, sed la panoramo jam rekompencis la penon: glaciejoj brilis, bluaj lagoj dormis en profundaj bovloj, kaj blankaj nuboj ŝvebis kvazaŭ velŝipoj. Posttagmeze la pado fariĝis pli kruta kaj ŝtonplena. Mi sentis lacigon en la kruroj, sed mi memorigis min spiri trankvile kaj fari mallongajn paŝojn. Kiam vento leviĝis, mi surmetis ĉapon kaj zipofermis min ĝis la kolo. Ni renkontis alian migranton, kiu avertis pri neĝa strio proksime al kruta deklivo. Ni ligis niajn ŝuŝnurojn pli firme, prenis bastonojn, kaj transiris unu post la alia kun koncentriĝo. Fine, ĉe montpasejo kun malgranda kruceto, ni festis per varma teo el termobotelo. Mi rigardis tra la valo kaj dankis la montojn pro ilia severa, tamen afabla instruo: ili postulas paciencon, respekton, kaj atenton, sed ili redonas klaran menson kaj fortan memoron. Dum la suno malleviĝis, ni malsupreniris al rifuĝejo, kie atendis lito, sopiro pri sonĝo, kaj silenta nokto. Mi endormiĝis kun dankema koro kaj planis la morgaŭan etapon.

English Translation

I always dreamed about a long hike through the Alps, but only this year I finally planned a trip with two friends. We arrived by train to a small village in a valley, where white mountain peaks shone above green meadows. The air was clear and fresh, and I felt immediately that my breathing became deeper. In the morning we checked the weather, filled our water bottles, and packed a map, nuts, a sunshade, and light jackets. The path first went gently upward through a pine forest, where birds chirped, and cool shade protected us from the sun. I walked steadily and found a rhythm, while my friends told stories about earlier journeys. Soon the trees thinned, and we came out to an open pasture with ringing cows. On rocks lay a marmot, which watched us attentively, as if a guard of the mountains. We stopped to eat bread with cheese and dried fruit, and I drank slowly so as not to exhaust the water. The summit still seemed distant, but the panorama already rewarded the effort: glaciers shone, blue lakes slept in deep bowls, and white clouds floated like sailing ships. In the afternoon the trail became steeper and stony. I felt tiredness in my legs, but I reminded myself to breathe calmly and to make short steps. When wind rose, I put on a cap and zipped up to the neck. We met another hiker, who warned about a snowy strip near a steep slope. We tied our shoelaces more firmly, took poles, and crossed one after another with concentration. Finally, at a mountain pass with a little cross, we celebrated with warm tea from a thermos. I looked across the valley and thanked the mountains for their severe yet kind lesson: they demand patience, respect, and attention, but they give back a clear mind and a strong memory. While the sun went down, we descended to a mountain hut, where a bed, a longing for a dream, and a silent night waited. I fell asleep with a grateful heart and planned the next day’s stage.