Esperanto readings / Intermediate 1 / Media & Technology

Using Social Media in Korea

Uzado de sociaj retoj en Koreio

Mi loĝas en Seulo kiel fremda studento, kaj ĉiutage mi uzas sociajn retojn por interrilati, lerni, kaj vivi pli facile. La plej ofta aplikaĵo estas KakaoTalk, ĉar preskaŭ ĉiuj havas ĝin. En ĝi mi havas grupojn por la klaso, por la familio de mia gastiganto, kaj por najbaroj en mia domo. En la metroo preskaŭ ĉiuj rigardas la ekranon, sed neniu parolas laŭte, ĉar tia konduto ne estas ĝentila. Rapida senpaga reto permesas sendi mesaĝojn eĉ subtere. Mi uzas Instagramon por montri fotojn de merkatoj, stratmanĝaĵoj, kafejoj, kaj printempaj floroj ĉe la rivero Han. Koreaj amikoj komentarias rapide, ofte per koraj emotikonoj kaj longaj vicoj da kradvortoj, kiujn oni nomas kradvortoj kaj kiuj funkcias kiel etikedoj. Kiam mi vidas novajn vortojn, mi serĉas ilian signifon kaj provas uzi ilin en mia propra teksto, tiel mi lernas. Por filmetoj kaj novaĵoj mi rigardas YouTube kaj Naver TV. Por informo multaj uzantoj ŝatas serĉi en Naver anstataŭ en Google, ĉar tie estas blogoj kun longegaj recenzoj, fotoj, mapoj, kaj noto pri prezoj kaj horoj. Per tiaj blogoj mi trovas veganajn manĝejojn, novajn bibliotekojn, kaj malgrandajn galeriojn. Mi eniris najbaran aplikaĵon por aĉeti uzitan meblaron, trovi instruiston pri la korea lingvo, kaj peti kolekton de reciklaĵoj. La aplikaĵo sendas atentigojn pri vetero, polvokvanto, kaj sekurecaj aferoj pro eventoj aŭ manifestacioj. Pagoj okazas per KakaoPay aŭ Naver Pay. Eĉ budoj ĉe stratoj akceptas QR kodojn. Liveraj servoj kiel Baemin alportas manĝojn rapide, kaj oni povas peti silentan liveron por beboj aŭ ĉe ekzamenaj tagoj. Nokte konvenaj butikoj tenas pakaĵojn menditajn rete. Maljunuloj ankaŭ uzas retojn, sed ili preferas familiajn grupojn kaj preĝejojn. Mi instruis al la avino de mia gastiganto kiel sendi voĉmesaĝojn; nun ŝi sendas receptojn, fotojn, kaj bonajn konsilojn. Mi tamen respektas privatecon, do mi demandas permeson antaŭ ol montri vizaĝojn de nekonatoj, kaj mi kovras numerplatojn. Dimanĉe mi kontrolas mian ekrantempon por konservi ekvilibron, kaj foje mi lasas la telefonon hejme por marŝi apud la rivero. Sociaj retoj helpas min senti min konektita kaj sekura en tre granda urbo, sed veraj interparoloj super teo restas tre valoraj por mi.

English Translation

I live in Seoul as a foreign student, and every day I use social networks to interact, learn, and live more easily. The most common app is KakaoTalk, because almost everyone has it. In it I have groups for the class, for my host family, and for neighbors in my building. In the subway almost everyone looks at the screen, but no one speaks loudly, because such behavior is not polite. A fast free network allows sending messages even underground. I use Instagram to show photos of markets, street foods, cafes, and spring flowers by the Han River. Korean friends comment quickly, often with heart emoticons and long lines of hashtags, which work as tags. When I see new words, I search their meaning and try to use them in my own text, so I learn. For videos and news I watch YouTube and Naver TV. For information many users like to search in Naver instead of Google, because there are blogs with very long reviews, photos, maps, and notes about prices and hours. Through such blogs I find vegan eateries, new libraries, and small galleries. I joined a neighborhood app to buy used furniture, find a teacher of the Korean language, and request collection of recyclables. The app sends alerts about weather, dust level, and safety matters due to events or demonstrations. Payments happen via KakaoPay or Naver Pay. Even street stalls accept QR codes. Delivery services like Baemin bring meals quickly, and you can request silent delivery for babies or on exam days. At night convenience stores keep packages ordered online. Elderly people also use networks, but they prefer family groups and churches. I taught my host’s grandmother how to send voice messages; now she sends recipes, photos, and good advice. However, I respect privacy, so I ask permission before showing faces of strangers, and I cover license plates. On Sundays I check my screen time to keep balance, and sometimes I leave the phone at home to walk by the river. Social networks help me feel connected and safe in a very big city, but real conversations over tea remain very valuable to me.