Esperanto readings / Intermediate 1 / Relationships & Society

Making Friends at an Esperanto Congress

Fari amikojn ĉe la Kongreso de Esperanto

Mi venis al mia unua internacia kongreso de Esperanto en varma somera urbo. Mi timis, ke mi parolos tro malrapide, sed mi deziris provi ĉion. Ĉe la akceptejo volontuloj ridetis kaj donis al mi nomĵeton kun flago. Ili diris: Bonvenon, amiko! Mi tuj sentis mildan kuriozecon kaj energion. En la salono mi aŭdis multaj akĉentoj, sed ĉiuj uzis nian komunan lingvon. Kiam mi sidiĝis apud junulo el Brazilo, mi prezentis min per simplaj frazoj. Li respondis trankvile kaj helpis, kiam mi forgesis vorton. Ni interŝanĝis rakontojn pri niaj vojaĝoj, lernejoj, kaj familioj. Poste mi partoprenis atelieron pri konversacio. La gvidanto klarigis, ke amikeco kreskas per malgrandaj demandoj: De kie vi venis? Kion vi ŝatas manĝi? Kiel pasis via vojo? Ni praktikis en paroj, kaj mi rimarkis, ke malgraŭ miaj eraroj, homoj atente aŭskultis kaj ofte laŭdis. Tiu subteno malfermis mian koron. Dum tagmanĝo mi sidis ĉe longa tablo kun homoj el diversaj landoj. Ni montris fotojn, dividis receptojn, kaj ridis pri miskomprenoj. Vespere okazis ludnokto. Mi ludis kartojn kaj tabulludojn kun nova amikino el Japanio kaj frato el Kanado. Ni kantis mallongan kanton en Esperanto, kaj ni promesis vidiĝi morgaŭ por promeni tra la parko. Antaŭ ol endormiĝi en la gastejo, mi skribis en mia taglibro liston de frazoj, kiuj helpis min komenci konversaciojn. Mi aldonis adresojn kaj retpoŝtojn, por ke mi tenu kontakton post la vojaĝo. Je la lasta tago mi faris etan paroladon. Mi dankis la volontulojn pro ilia pacienco kaj bonkoreco. Mi diris, ke mi ne plu timas paroli. Mi lernis, ke amikeco ne bezonas perfektan gramatikon, sed varman koron, klarajn okulojn, kaj honestan rideton. Post reveno hejmen, mi konservos la insignon sur mia sako, por memori la voĉojn kaj la ridetojn. Mi certas, ke en la sekva jaro mi revenos pli memfida, kun freŝaj historioj, kaj kun tempo por helpi novulojn kiel faris aliaj por mi.

English Translation

I came to my first international Esperanto congress in a warm summer city. I feared that I would speak too slowly, but I wanted to try everything. At the reception desk, volunteers smiled and gave me a name badge with a flag. They said: Welcome, friend! I immediately felt gentle curiosity and energy. In the hall I heard many accents, but everyone used our common language. When I sat down beside a young man from Brazil, I introduced myself with simple sentences. He answered calmly and helped when I forgot a word. We exchanged stories about our trips, schools, and families. Later I took part in a workshop about conversation. The leader explained that friendship grows through small questions: Where did you come from? What do you like to eat? How was your journey? We practiced in pairs, and I noticed that, despite my mistakes, people listened attentively and often praised me. That support opened my heart. During lunch I sat at a long table with people from different countries. We showed photos, shared recipes, and laughed about misunderstandings. In the evening there was a game night. I played cards and board games with a new female friend from Japan and a brother from Canada. We sang a short song in Esperanto, and we promised to meet tomorrow to walk through the park. Before falling asleep in the guesthouse, I wrote in my diary a list of phrases that helped me start conversations. I added addresses and emails, so that I keep contact after the trip. On the last day I made a short speech. I thanked the volunteers for their patience and kindness. I said that I am no longer afraid to speak. I learned that friendship does not need perfect grammar, but a warm heart, clear eyes, and an honest smile. After returning home, I will keep the badge on my bag, to remember the voices and smiles. I am sure that next year I will return more confident, with fresh stories, and with time to help newcomers, as others did for me.